مستاجران با ولی نعمتان شفافند؟!

نمایشگر میزان مردمی شدن دولت، عملکرد مردمی و انقلابی دولتمردان و منتصبان است.در جامعه اسلامی شاید بشود با شعار مردمی و ارزشهای انقلاب، منصبی را مستاجر شد اما حتما نمیشود بدون عملکرد با این شعارها، در زمره انقلابیون مردمی باقی ماند.در دولتی که تمام امید مردم و همه همتها بر این است که عقب افتادگیها جبران شده و عملکردها در مسیر ارزشهای انقلاب باشد؛ توقع میرود تا اگر خلاف ارزشی از مستاجری سر زد در کوتاهترین زمان ممکن، برخورد شود تا اعتماد ولی نعمتان خدشه دار نشود.از شاخصه های دولت مردمی این است که منصبداران این دولت، باید و باید چاپلوسان و اطرافیان و اقوام را از خود دور کنند، این توصیه امیرالمومنین علیه السلام به مالک اشتر و مستاجران است که اگر آویزه گوش مدیر اسلامی نباشد مسلما او نمیتواند حق صاحب خانه را ادا کند.اینکه اقوام و آشنایان یک مدیریت در سیستمی جذب شده؛ بعلاوه بر جایگاه های شغلی با گروه های شغلی خاص، تکیه بزنند(درحالی که بعضا پرسنل شایسته آن مجموعه پس از چندین سال و شاید تا پایان خدمتشان به آن شرایط شغلی نرسند)، منش مدیر/مستاجر انقلابی نیست بلکه تخلف مستاجر از ارزشهاست.جایگاه مدیریت در دولت مردمی و اسلامی جایگاهی است که اگر تمرکزش را از خط علی ابن ابیطالب علیه السلام از دست داد از آنانی خواهد شد که موجبات تفرقه و بی اعتمادی به دولت مردمی را فراهم میکند و این خیانت تکلیفش در خطبه ۱۲۸ نهج البلاغه حضرت امیر علیه السلام مشخص شده که بایستی با او چه کرد.در دولت مردمی صف ارزش است چراکه درصف آنکه بزرگ و آنکه کوچک است، آن رابطه دار با بی رابطه، آن کاخ زاده و کوخ زاده، همه به صف میشوند تا عدالت توسط تبعیض ذبح نشود. فرقی هم بین صف نان و صف کار نیست، رعایت حقوق در هر صفی، ارزشی انق